De Ambtenaar – Deel 1

“Als je er toch klaar mee bent, kan je dan alsnog de helft van de rekening van zaterdag overmaken? Wel zo eerlijk..”. What the fuck. De aap komt uit de mouw. Ik ben verbaasd. Flabbergasted. Maar goed, het staat er echt. Deze mug is weer eens op date geweest. Gezien leedvermaak mijn lievelings is, wil ik jou deze driedelige blog vol dateleed niet ontnemen.

Vorige keer had ik het in garanties over de mannen die massaal afwezig zijn in het Haarlemse nachtleven. Zoeken in kroegen en café’s waar je normaal niet komt, is dan de enige oplossing. Je wordt simpelweg gedwongen om de ene kut bar na de andere in te stappen. Gewoon in de hoop een groep, aantrekkelijke, mannen tegen te komen.

In een ware wanhoopspoging, in combinatie met een gevalletje ‘veel alcohol’, ging ik naar de bar waarvan ik had gezworen nooit meer een voet binnen te zetten: The Monkey Bar. De naam heeft op zich alles wat ik kan waarderen in een bar. Behalve dat dat in de praktijk niet zo is. Het is gewoon kut. Maar goed. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Dus ik stap de fucking Monkey Bar binnen. Man. Man. Man. Alleen maar mannen!

Even, heel even, wrijf ik wat in mijn ogen. Is this for real? Mannen voor het uitkiezen. Ik overdrijf niet wanneer ik zeg dat er zeker 60 mannen stonden. Van eind twintig tot eind vijftig. Van semi knap tot smokin’ hot. Het stond er allemaal. Het duurt ook niet lang voordat ik links en rechts door mannen benaderd wordt, een wijntje in mijn hand krijg geduwd en ordinair in de kroeg sta te tongen.

Kijk. Achteraf kan ik dit natuurlijk makkelijk zeggen. Maar goed. Op dat moment. Die nacht. Aapjes bar. Wijntjes. Een tent vol testosteron. Ik raakte aan de praat met de ambtenaar. Eigenlijk had ik het toen al kunnen weten. Een ambtenaar. Niets tegen ambtenaren hoor. Maar het is een bepaald slag mannen die ambtenaar is. Je pakt ze er over het algemeen direct uit in de kroeg.

Waarom ik dan toch die avond met hem heb staan praten? Om nou te zeggen dat ik volledig voor zijn charmes viel? Nou nee. Dat vind ik zeer overdreven. Ik kan mij vrij weinig van zijn charmes herinneren. De trigger was iets anders. “You had me at dog”. Een hond. Hij heeft een hondje. Eerlijk is eerlijk. Deze mug is daar gewoon gevoelig voor. Alle andere dingen die hij heeft verteld zijn simpelweg ook gewoon niet blijven hangen. Hallo! Doggy!

Dus ja. Ai. Ach. 23,5 wijntje later, staan we speeksel en onze telefoonnummers uit te wisselen en vraagt hij mij of ik met hem op date wil. Benieuwd hoe dit verhaal verder gaat? Like deze fucking blog en lees door naar deel 2.


Benieuwd naar het volgende Lul Verhaal? Volg Mug&Olifant om een melding te krijgen!

*Volg Mug&Olifant op Facebook!*

*Volg Mug&Olifant op Instagram!*

This Post Has One Comment

  1. Pingback: De Ambtenaar - Deel Twee - Mug & Olifant

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.